Verslag 3: Week 4 is voorbij!

Week vier is voorbij, we zijn helaas al over de helft. Toch veel kunnen doen deze week; Hellokids afgesloten, eerste optreden op nationale televisie van Kameroen en alle weeshuizen van de mogelijke middelen voorzien, waaronder medicijnen na een medical check. Vanuit een nat Yaounde berichten uw vrijwilligers voor deze week; Lennard Duijvestijn en Marjolein Buss.

 

Deze week weinig te klagen over de organisatie van HelloKids; er was eten, de groepsleiders waren op tijd en het liep allemaal zoals gepland. Op maandag overdag kwam het journaal naar HelloKids toe om te filmen en interviews af te nemen. S’avonds waren we live bij de Monday Show, een soort van David Letterman achtig programma. Nieuws en een praatprogramma, niet slecht na drie weken. Dankzij de aanwezige journalisten bij de afsluitingsceremonie komen we ook nog in een nationaal dagblad. CreateHappyFaces is in ieder geval nu bij heel Kameroen bekend.

 

Tijdens onze missie om de weeshuizen van middelen te voorzien hebben we als leuke bijkomstigheid ook nog twee directeuren van de weeshuizen aan elkaar voorgesteld. Deze ontmoeting leidde al snel tot een afspraak tot samenwerking. De eerste samenwerking wordt een soort van festival voor ons om ons te bedanken. Donderdag negen augustus is er een sportfestival met de twee weeshuizen bij weeshuis Dan & Sara, aan het uiteinde van Yaounde. 10 augustus zal er bij St. Korilose een inauguratie ceremonie worden georganiseerd voor het kippenhuis. Dat gaat hier op een traditionele manier, hoe precies begrepen wij niet maar er komt in ieder geval een hoop wijn aan te pas.

 

Door de week nog wat andere leuke dingen; pakketje uit Denemarken voor Thomas, met daarin chocoladesaus, en Haribo snoepjes. Eten bij Thomas zijn hostfamily. Aangezien je als blanke na 21:30 hier niet meer op straat moet komen een pyama-party gehouden. Zijn hostmoeder is verpleegster en runt een soort van medisch centrum in de wijk. Wij hebben haar met success gevraagd om bij HelloKids langs te komen om alle kinderen een check up te geven. Zo konden wij de weeshuizen een blaadje geven met daarop precies wat elk kind voor ziektes oid had. Geen overbodige luxe aangezien er eentje een besmettelijke ziekte had en een ander een of ander gezwel. Op deze manier konden wij ook beter beslissen welke medicijnen te kopen voor de weeshuizen.

 

Nu we alle weeshuizen hebben voorzien met wat mogelijk was en daarbij enorm veel HappyFaces te hebben gecreerd kunnen we ons nu storten op het CreateHappyFaces voetbal toernooi in Kumba. Tijdens het regenseizoen is dit een goede 8 uur rijden ivm de slechte wegen. Morgen om 8 uur vertrekken dus we hebben wat om naar uit te kijken. Daar gaan we ook het centrum voor straatkinderen bekijken en hopelijk kunnen wij daar wat materialen voor verzorgen. Met het toernooi en het straatcentrum komen we aan het eind van ons CreateHappyFaces budget, en gaan we ons richten op reizen.

 

Aangezien Kameroen een enorm divers land is, zowel geografisch als qua cultuur, willen we zoveel mogelijk verschillen meekrijgen. We hebben dus het strand gehad in Kribi, met de wilde apen en de pygmees. De twee grootste steden gezien; Yaounde en Douala. Met Kumba zien we het echte regenwoud. Hierna gaan we naar Korup National Park om hopelijk gorillas etc te zien in het regenwoud. Daarna bij een familielid van onze hostmoeder in een echt back to basic dorpje logeren alvorens terug te gaan om het tweedaags festival in yaounde mee te maken. Daarna met de nachttrein naar het Moslim-noorden om de Savanne te zien, en hopelijk leeuwen en giraffes,. Daarna nog even naar Yaounde om afscheid te nemen en voor het laatste weekend naar Limbe, een kustplaats met gitzwarte stranden. Ook naar Buae, de tweede natste plek ter aarde, gebouwd tegen Mount Cameroon, de hoogste berg van West-Afrika. Dan is het tijd om weer naar huis te gaan.

 

Voorlopig even geen internet voor ons, als we weer in Yaounde zijn proberen we weer verslag uit te brengen. Nu gaan we de kip eten die Lennard geslacht heeft.

Verslag 2:  Aan de slag !

 

Een drukke week achter de rug en veel meegemaakt; ruzies/discussies, internationale poolparty, naar de atlantische oceaan geweest, porte-monnaie en telefoon gestolen, eerste week hello kids, eerste investeringen gemaakt, en bij alles komt veel wachten, wachten, wachten en zorgen dat je niet belazerd wordt.

 

Vorig weekend zijn wij op vrijdag samen met Thomas, onze Deense vriend, en 3 andere wereldverbeteraars naar Kribi gegaan, een plaatsje aan de kust. Schitterende verlaten stranden, kokusnoot vers van de palmboom, mooie watervallen en lekker relaxen. In de droge periode is het daar bomvol met les blanches, de naam die hier naar elke blanke wordt geroepen. Het blijft een naam waar wij nog niet aan gewend zijn geraakt. Tintin Lennard of Tintine Maya zijn dan leuke varianten hierop maar slaat nog steeds op onze afkomst. En in NL blijven wij maar roepen dat je de persoon moet zien, niet de kleur. Hier is dat idee duidelijk nog niet overgekomen. White men prices is ook een concept waar wij het niet altijd mee eens zijn, daarom proberen we zoveel mogelijk eerst onze CAPEC vrienden vooruit te sturen om de prijs te checken. Ze verdubbelen het zonder probleem als ze zien dat je blank bent, blanke mensen hebben namelijk geld… Als wij studenten iets missen is het dat wel…

 

Na het relaxen begon op maandag de HelloKids week. Op de filmpjes hebben jullie kunnen zien hoe dit zoal in zijn werk gaat. Dat het loopt is absoluut niet te danken aan de goede voorbereiding van dit project. Dit project stond al langer gepland maar door onvoldoende financiele middelen kon het niet doorgaan. Wij waren wel bereid om geld te investeren. Het gaat namelijk om een 2weeks programma waarbij weeskinderen dmv workshops bepaalde vaardigheden leren à  computeren (lennard), fotograferen(marjolein), sport en dans(thomas), naaien, koken, schilderen, engels en franse taal. Daarnaast is het een mogelijkheid voor de kinderen om ook nog eens uit hun normale omgeving te komen en om andere kinderen van andere weeshuizen te ontmoeten. Dat er naast gezellig spelen ook een enkeling af en toe een vuist op iemand anders zijn hoofd plant valt hier onder de noemer kennis maken. Gehuil zal je hier niet horen, niet zo vreemd ook als je je realiseert dat er toch niemand is die je troost. Af en toe staan we daar wel eens bij stil, er is niemand die die kinderen dat extra beetje aandacht geeft, ze hebben namelijk allemaal geen ouders. De meeste directeurs zijn heel aardig maar meer een leraar/verzorger dan een vader. Het enige gehuil dat er wel komt is dat van ons, als de organisatie het weer eens laat afweten. De voorbereiding was waardeloos en daardoor liep het in het begin volledig in de soep. De andere verklaring voor de chaos was dat het kwam door interference of the devil, aldus de verantwoordelijke van HelloKids. Duivel en hekserij schijnt hier vaker voor te komen, als een ouder overlijdt is de dochter vaak behekst, en elke andere niet te verklaren/niet onderzochte ervaring wordt toegeschreven aan een van deze twee bijgeloven. Wij hebben tot nu toe gelukkig nog niemand gezien met een rood pak en hoorntjes. Wel waren we tot de conclusie gekomen dat de verantwoordelijke persoon altijd moe was van het werk, ook al had ze uren nagedacht over de groepsverdeling. Na de tweede dag hebben wij met Thomas de organisatie er met de haren bijgesleept en geeist dat voortaan iedere teamleider op tijd was, dat kinderen niet 8uur zonder eten kunnen, en dat het vervoer beter geregeld moest worden. De excursie naar de dierentuin van woensdag was geslaagd. Op donderdagochtend leek het weer waardeloos te gaan worden en hebben we in een goede ruzie ons punt duidelijk gemaakt, vanaf toen liep het top. Gelukkig hebben de kinderen hier niet al te veel van gemerkt en hebben zij het nog steeds naar hun zin. Ze bedanken ons ook elke dag voor de hulp die wij hun bieden.

 

Op dinsdag hebben wij voor de organisatie een fatsoenlijke computer gekocht, waar ze wel de programmas kunnen installeren die ze nodig hebben. Er is namelijk een iemand binnen CAPEC die vorig jaar de prijs voor Kameroenees kunstenaar van het jaar heeft gewonnen en die is nogal druk met ontwerp programmas en dergelijke. Daarnaast was 1 computer voor ongeveer 10 medewerkers ook te weinig.

 

Op vrijdag na de HelloKids dag – een HelloKids dag duurt van ongeveer 9 tot 3 – zijn we met een persoon van het weeshuis Fondation Fact de eerste spullen voor dat weeshuis gaan kopen. Op een enorme en enorm bizarre markt waar materialen en eten vanuit grote containers werd verkocht hebben wij 100 kilo nootjes gehaald, 120 broden, uien, bakolie, boter, etc. Toen we met een overvolle taxi bij het weeshuis kwamen kwamen alle kinderen naar buiten gerend om het naar binnen te dragen. In ieder geval flink wat happy faces gecreeerd.

 

In de avond waren we uitgenodigd voor een poolparty voor internationals; mensen van ambassades, unicef en de worldbank. Het was een gezellig feestje maar het had wel een hoog geitenwollensokken gehalte. Voor wij goed en wel het feestje konden pimpen was het al weer 02:00 uur en kwam de taxi ons ophalen, we moesten de volgende dag namelijk om 07:00 uur op. Op het feestje wel mensen ontmoet die ook in Maastricht hebben gestudeerd en die ook weer mensen kenden die wij kenden. De wereld is erg klein, en werd nog kleiner toen we de volgende dag in de stad een Afrikaan zagen lopen met een t-shirt met de Uni, de Cest La Via, Lucky Luck op de rug. Een tshirt van de disputen van Onafhankelijk Maastricht !! Op zich leuk, en we voelden ons even thuis, maar het raakt wel de kern waarom dit continent het verloren continent wordt genoemd. Alles in dit land komt namelijk uit het westen, alles!!!! Wordt het niet gekocht van het Westen dan wordt het wel gegeven. Een greep uit de lijst van thirts slogans; Moeder waarom leven wij?(deze vonden wij zelf wel het bizarst), Eneco Energie, Ajax, PSV, Feyenoord, Mijn mama is toevallig wel de liefste mama van de wereld, onafhangelijk Maastricht, Holland, Autohandel Geerts, etc. Allemaal gegeven door mensen uit Nederland. Op het eerste gezicht niets mis mee, maar het weerhoudt de mensen hier ervan om producten hier te kopen en geld te laten circuleren. Denk trouwens niet dat de kleren en speeltjes die in de zak gaan hier ook werkelijk bij de arme kindertjes terecht komen, het wordt verkocht aan lokale martkooplui en voor een spotprijs verkocht aan elke persoon die het hebben wil. Een ander voorbeeld; tijdens het ontbijt eten we van ongeveer 10 producten, thee, chocopasta, jam, kaas, etc. Van deze producten zijn de chocopasta en 1 van de 3 soorten thee van Kameroenese origine. De rest is van Unilever, Nestle, of een ander westers bedrijf. Zo is het met alles in dit land; het bier, het drinken, de autos, kleding, eten, gereedschap, computers, tv, radios, etc, etc. is in het Westen gemaakt. Zowel de door het westen gegeven als de van het westen gekochte producten leiden dus tot hetzelfde; onze overheden innen de belastingen, onze bedrijven creeren werkgelegenheid, lokaal ondernemerschap wordt hier ondermijnd, en de Kameroenezen blijven zitten met afval dat zij niet kunnen verwerken. Ontwikkeling zal op deze manier nooit van de grond komen. CreateHappyFaces is niet opgericht omdat wij dachten dat op deze manier onderontwikkeling kan worden tegengegaan. Juist meer om op een concrete manier happy faces te creeren voor degenen die anders niet geholpen worden. Bijkomstigheid is wel dat wij op deze manier wel zorgen voor een geldstroom richting ontwikkelingsgebieden, een stimulans voor lokaal ondernemerschap en voor concrete resultaten. Dit alles zonder dat er corrupte mensen van profiteren.

Om terug te komen bij waar jullie ons hebben verloren: Op zaterdag hadden wij een afspraak om 8:30 met het weeshuis waar Thomas werkt; ST. Korilose. Een fantastische directeur, en we gaan hen meehelpen om een kippenhuis neer te zetten. Wij dachten eerst dat het een normaal kippenhok ging worden maar het bleek te gaan om een werkelijke schuur. Hierin gaan 50 kippen die gebruikt gaan worden om voor de buurt werkgelegenheid te creeren en om inkomsten voor het weeshuis te genereren. Ze gaan proberen om de stadskip met de plattelandskip te mixen en kijken of het resultaat daarvan productievere kippen voortbrengt. Het klinkt allemaal veelbelovend en ze hadden er zelfs een heel project voor geschreven. Wij hebben voor hun alle materialen – cement, hout, voederbakken, gereedschap ed – gekocht. Naar eigen zeggen begint de constructor maandag met bouwen. Wij hebben toegezegd gekregen dat dit voor ons vertrek klaar is. Wat deze afspraak precies waard is zal de tijd ons leren… Naast deze materialen hebben wij ook nog een 2persoons stapelbed en 12 matrassen voor dit weeshuis gekocht. Nu is het niet zo druk in het weeshuis omdat er redelijk wat kinderen naar hostfamilies zijn. In September zijn er weer 40 en dan slapen er ongeveer 3 kinderen op een bed. Een paar extra matrassen en een bed zijn dus geen overbodige luxe. Toen we om 19:00 uur eindelijk klaar waren waren we goed moe. Moe van het onderhandelen, het sjouwen, het wachten, het discussieren, het wachten, van de frustraties, etc. Gelukkig aan het eind van de dag wel voldaan van wat we allemaal hadden bereikt. De glijmerige vissoep met vissenkoppen, de plantine (bittere broer van de banaan), plakrijst, maisbollen met groenten (lees; gras) zijn allemaal best binnen te houden maar toch eerder deprimerend dan opbeurend na een harde dag werken.  Voor het eerst zijn we toen maar naar een goed restaurant gegaan, voor een heerlijke pizza. Westers product inderdaad, maar wel met lokale producten.

 

Zondag, vandaag, was eindelijk een rustdag. Dan doen we de was met de hand, maken we het financieel overzicht, maken we nieuwe budgetten, kijken we naar een lege straat ivm lokale verkiezingen, ontwerpen we de tshirts en de banner voor het CreateHappyFaces Football tournament, maken we een reisschema voor na het toernooi, houden we wederom een discussie met de hellokids coordinator om te zorgen dat alles geregeld is en schrijven we een verhaal en zijn we fotos en filmpjes aan het uploaden.

 

Komende dagen gaan we smiddags, na HelloKids, de weeshuizen verder helpen, want nog lang niet alles is gekocht. Jullie moeten de misschien wat kritische noot van onze verhalen niet als negatief opvatten. Het is hier heerlijk, we vermaken ons prima, we kunnen enorm veel doen voor de kinderen, het is uitdagend, het is voldoenend en we hebben het volste vertrouwen dat we onze doelen gaan halen. We willen alleen ook laten zien hoe wij Afrika meemaken en waarom het allemaal zo gecompliceerd is. Dat onze telefoon (oud) en porte-monnaie (van ons geld, niet dat van jullie, en met het laatste geld was net de pizza betaald, dus leeg) gestolen zijn is niet meer een ongemakje.

Verslag 1: De trip naar Kameroen

 

Maandagochtend begon onze reis al vroeg in Maastricht. Met de trein naar Brussel en vanuit daar het vliegtuig richting Casablanca, Marokko. Ondertussen hadden we al 55 minuten vertraging, terwijl onze aansluitende vlucht een kleine drie kwartier later zou vertrekken. Gelukkig hanteerden ze hier ook al de `African time` (kom altijd te laat) en had dit vliegtuig zo’n 2,5 uur vertraging…. We kwamen dus om 01.00u ‘s nachts aan in Douala, de economische hoofdstad van Kameroen.

Het voelde erg anders; het drukkende klimaat en de chaos alom. Gelukkig was onze bagage er ook en werden we opgehaald door 2 aardige mensen van CAPEC, de organisatie waarvoor we gaan werken. Zij brachten ons in een gammele taxi naar het hotel ergens verstopt in een krottenwijk, ohnee…. de hele stad ziet er zo uit: houten huisjes met golfplaten, iedereen loopt iets te verkopen of rond te hangen, veel kookvuurtjes op straat, taxi’s vliegen tuterend te weg over en brommertaxi’s vliegen daar nog eens tussendoor.

 

Dinsdag wat rondgekeken in Douala, samen met Emmanuel en Paquita (CAPEC). We waren sprakeloos van deze Afrikaanse stad. Structuur is hier onbekend, in ALLES! Geen straatnamen, geen wegbelijning, geen 9-17u banen, geen afgesloten winkels enz. Nog steeds moeten we hieraan wennen. Zelf hebben ze hier schijnbaar geen problemen mee, ze maken het zelfs nog erger door al hun afval op straat te gooien. Alleen hun baby’s stoppen ze in een vuilnisbak wanneer ze hen niet kunnen verzorgen of willen verzorgen. Het merendeel van de kinderen in de weeshuizen wordt namelijk daar gevonden! Daarnaast is AIDS een reden van het wees zijn. We hebben twee weeshuizen in Douala bezocht en waren direct onder de indruk. De kinderen kwamen meteen netjes een handje geven en waren erg nieuwsgierig.

We voelden meteen weer waarvoor we echt gekomen zijn. We konden dus ook niet wachten om naar Yaounde te gaan…

 
Woensdagochtend vroeg vertrokken we naar het ‘busstation’. Een grote chaos.. schreeuwende mensen en volgepropte bussen. Met 40 man in een busje waar in Nederland hooguit 12 man in zou kunnen. Pas vertrekken als de bus bom en bom vol is.. Na vijf uur zwetend op een achterbank gezeten te hebben, door de regenwouden van Kameroen, kwamen we dan eindelijk aan in de hoofdstad en ons nieuwe ‘thuis’ Yaounde.

Gelukkig kwam de president tegelijk met ons aan, waardoor praktisch alle wegen op een woeste manier afgezet werden. Daar stonden wij oog in oog met een ontgrendelde AK-47!

We moesten geloof ik aan de kant… Toen we eindelijk met Paquita ons huisje hadden bereikt kregen we een warm ontvangst van Collette (directrice CAPEC) en andere medewerkers. We kregen ook direct een heerlijke lunch voorgeschoteld.

 
Wij dachten dat we direct aan de slag konden gaan, we hebben immers zoveel geld ingezameld. Hoewel de organisatie voor Afrikaanse begrippen erg gestructureerd en capabel is, ging het wat langzamer dan gehoopt. We probeerden direct naar het internetcafe (om de hoek) te gaan om de eerste foto’s te uploaden, echter viel na een kwartier de stroom uit omdat er brand was in het gebouw hiernaast.

 
Vandaag hebben we in het kantoor van CAPEC tijdens een meeting lang gepraat over de plannen en over de verdeling van het budget. We zijn een stuk wijzer geworden maar er moet nog veel gebeuren. De volgende doeleinden hebben we weten te definieren:

• The Lennard and Maya soccer-tournament in Kumba. Het voetbaltoernooi/festival gaat een week duren en zal als doel hebben om kinderen bewuster te maken van hun rol in de maatschappij (Aids-voorlichting, educatie enz.) Het wordt naar ons vernoemd omdat wij het financieren en organiseren maar we willen het graag het CreateHappyFaces toernooi gaan noemen omdat de donaties van jullie komen. Ze gaan proberen het in de komende jaren onder dezelfde naam vaker te organiseren.
• ‘Hello Kids’, dit is een programma van 2 weken waarin er diverse workshops gegeven gaan worden aan wees- en straatkinderen. Workshops over: engelse en franse taal, sport en dans, computers, fotografie enz. We gaan zelf ook enkele workshops faciliteren.
• Straatkinderencentrum Kumba: Dit is tot nu toe  nog een lege hal maar vanaf September hopen we dat het gaat draaien nadat we hier o.a. computers en zaagmachines hebben geplaatst. In Kumba hebben ze ook een lijst met kinderen die nog naar school willen, we gaan proberen om dat te regelen.
• Weeshuizen in en rondom Yaounde, we gaan zaterdag en maandag kijken bij verschillende weeshuizen wat hun behoeftes zijn en wat we daarvan kunnen kopen.
• CAPEC behoeftes; De organisatie heeft ook nog enkele dingen nodig om zijn werk goed te kunnen verrichten. We gaan kijken in hoeverre we ze kunnen helpen.

 

Een hoop te doen dus…

Wat gaan we doen?

In de hoofdstad van Kameroen, Yaoundé, zullen wij ons gaan inzetten voor de organisatie CAPEC (Cameroon Association for the Protection and Education of the Child). CAPEC zet zich op een actieve en vooruitstrevende manier in voor het welzijn en de rechten van het kind in dit land.

Wij gaan ons in de eerste plaats inzetten voor twee weeshuizen in en nabij Yaoundé. We zullen hier Duitse en Engelse les gaan geven, informatie verschaffen over HIV/AIDS, diverse (sport)activiteiten ondernemen en het wekelijkse programma organiseren.

Daarnaast zijn wij intensief betrokken bij het opzetten van een nieuw centrum voor straatkinderen in Yaoundé. Het centrum zal begin september geopend worden en hier zullen straatkinderen basisvaardigheden en kennis bijgebracht worden. Dit geeft hen een basis voor zelfontplooïng en weerhoudt hen er hopelijk van zich in het criminele circuit te mengen! (Voor meer details over CAPEC: www.capecam.org)

Wat zijn de lokale behoeften?

Om tijdens ons verblijf in staat te zijn om een werkelijke bijdrage te leveren aan het welzijn van de wees- en straatkinderen in Kameroen, vragen wij jullie om een financiele bijdrage! Wij hebben op het moment de volgende behoeftes weten te bepalen:

• Schoolkleding/-spullen; er zijn 40 kinderen in het project van CAPEC die heel graag naar school zouden willen gaan. Zij zijn hier echter niet toe in staat aangezien zij gebrek hebben aan: schoolboeken, werkboeken, uniformen, sandalen en het jaarlijkse schoolgeld. Voor een totaalbedrag van 150 euro kunnen wij dit alles kopen voor een kind.
• Computers; in het centrum voor straatkinderen is er een dringende behoefte aan computers. Deze computers zullen gebruikt worden om de kinderen wat ICT-vaardigheden bij te brengen om ze zo een kans te geven op de arbeidsmarkt. Deze kinderen komen anders veelal noodgedwongen in het criminele circuit terecht. Een tweedehands computer kunnen wij voor 150 euro aanschaffen.
• Computers en zaagmachines; ook in de weeshuizen is er behoefte aan computers. Naast computers hebben ze hier ook zaagmachines nodig om de wat oudere kinderen vaardigheden bij te brengen.
• Verf-materiaal; voor de creatieve activiteiten binnen het weeshuis is er sterk behoefte aan verf en kwasten. De kinderen krijgen regelmatig creatieve opdrachten waarbij dit materiaal nodig is, op het moment is dit echter steeds minder vaak mogelijk door een tekort aan materiaal.
• Kleding en beddengoed; het weeshuis heeft een tekort aan beddengoed en kleding voor de kinderen.
• Medicijnen en ziekenhuismateriaal; CAPEC heeft een ziekenhuis dat leeg staat!! Dit ten gevolge van een ernstig tekort aan apparatuur en medicijnen. Deze behoefte zullen wij later nog nader specifieren. Benodigde bedrag zal nog worden bepaald.

We hopen dat jullie ons willen helpen om hen in deze behoeftes te voorzien!! Elke bijdrage, groot of klein, is méér dan welkom! We zullen tijdens onze reis verslag doen van onze uitgaven met behulp van foto’s en filmpjes, zodat jullie direct zien waar jullie geld naar toe is gegaan!!