Reisverslag 4:  BEDANKT!

Eindelijk was het dan zover, we zouden naar Kumba vertrekken om het CreateHappyFaces-voetbaltoernooi te organiseren. Kumba is een klein stadje in Westen van het land waar veel ‘underpriviliged’ kinderen wonen. Met veel complicaties; knieën in de nek, kopstoten tegen het dak vanwege de barre infrastructuur, ‘slapende’ mensen op de weg (overval-truc), niet rijdende bussen en gescheld slaagden wij erin om 14 uur later in Mambanda aan te komen. Mambanda is een klein dorpje tegen Kumba aan en hier zouden wij de komende anderhalve week verblijven.

Het was duidelijk dat wij deze week van het echte Afrikaanse leven gingen proeven. In de hoofdstad leefden we nog in relatieve luxe. Mambanda was een waar dorp en het huis had dan ook geen stromend water of verwarming. Dit betekende dus: jezelf wassen in een emmer regenwater en naar het toilet gaan in een gat in de tuin (waar het krioelde van de vliegen en hagedissen). Verrassend genoeg wende dit snel.

Op zondag zijn we met onze gastvrouw, de moeder van Collette, naar de kerk geweest waar we een fantastische toespraak hebben gedaan in de kerk om CreateHappyFaces te promoten. Jammer was dat niemand ons Engels verstond, het daardoor steeds rumoeriger werd en dat het het hele verhaal vertaald diende te worden in het ‘pigin’ (Afrikaanse vorm van Engels/Frans). We kwamen daarna terecht op een doopfeest en merkten al snel dat je in een dorp als dit overal bij betrokken raakte, een heel gemoedelijke sfeer.

Maandag zou ons voetbaltoernooi beginnen, echter waren er nog steeds geen T-shirts en deed de verantwoordelijke alsof zijn neus bloedde. Balend en wel begonnen wij dan, op aandringen van de teammanagers, toch de eerste wedstrijden. Een officiële opening met iedereen in zijn T-shirt zat er dus niet meer in. Het veld was een koeien-weiland in Nederland maar in Kameroen wordt hier wel degelijk op gevoetbald. Met mooi weer, toch nog gearriveerde T-shirts en zeer fanatiek voetbalspel sluitten wij onze eerste dag af.

Dinsdag en woensdag waren twee dagen waarop de overige poulewedstrijden plaatsvonden. In de ochtend was het vaak zonnig waarna we in de middag compleet weggespoeld werden. De eenden zwommen op het veld en de bal rolde met geen mogelijkheid. Al snel kregen we door: voetbal is oorlog in Kameroen. Het is hun leven, het is belangrijker dan wat dan ook. Of het nu kinderen zijn die spelen of volwassenen. Het is dus ook niet gek dat men beweert dat Barcelona-speler Eto’o de verkiezingen van de 25 jaar zetelende president Buya zou kunnen winnen. We hadden goede intenties met het toernooi; laat de kinderen realiseren dat zíj verantwoordelijk zijn voor de toekomst van het land en dat zíj wel degelijk het verschil kunnen maken. Dit doel werd vaak uit het oog verloren als ze met hun ‘Cameroon is in your hands’ bedrukte T-shirt de scheidsrechter bijna aanvielen. De kinderen zouden tussen de 7 en 14 jaar zijn, maar ieder spelertje bleek bijna tot op de dag 14. Hoe ouder, hoe groter de kans op winnen. Het hele dorp stond om het veld heen en schroomden zich niet met de beslissingen van de scheidsrechter te bemoeien. Gelukkig hadden wij op aandringen van de organisatie officiele scheidsrechters in dienst genomen (compleet overbodig dachten wij), want zonder hen waren we afgemaakt.

’s Avonds stond opeens de jeugd van het hele dorp in onze woonkamer. Of we ze niet iets konden leren. Dat konden wij en enthousiast begonnen wij aan een Engelse versie van de Kabouter Plop dans. De ouderen leerden ook ‘jumpen’ door Maya, de Macarena werd gedaan en de avond zette zich voort met allerlei spellen als stoelendans en zakspringen.

Donderdag was een rustdag waarop wij naaimachines gingen kopen voor het straatkinderencentrum. Het centrum voor straatkinderen zou gesitueerd worden in het huis waar wij verbleven. Het huis was namelijk praktisch leeg en had een grote ruimte aan de voorkant. Na het kopen van twee (nieuwe) ouderwetse Butterfly machines besloten we naar het Barombi meer te gaan. Dit meer ligt op 10 minuten afstand van Kumba en bleek adembenemend mooi. ’s Avonds kwamen een Deense en Britse vrijwilliger ons vergezellen en belandden we direct op een feestje. Leuk feestje! dachten wij, ze hebben vast wat te vieren... En wel degelijk.. er was namelijk iemand dood..?!

Vrijdag en zaterdag de halve finale en de finale gespeeld. Het was een apparte belevenis. Het regende onophoudelijk en de mensen waren uiterst fanatiek. Toen in de finale de beslissing werd gemaakt door penalties en de winnaar bekend was, wisten wij weer helemaal waarvoor we het allemaal deden. De spelertjes waren zó intens blij en dansten uren in de modder! De verliezers waren dan ook bijzonder verdrietig en gingen druilend naar huis. De blijdschap van zowel het publiek, het team en de coach deed ons goed. We waren ook erg blij dat dit team gewonnen had aangezien zij het meest oprecht en vriendschappelijk waren.

Na het geslaagde voetbaltoernooi vertrokken wij richting Korup National Park, een groot ongeschonden en beschermd stuk regenwoud. Zestig miljoen jaar oude natuur, het woud is dan ook niet voor niets één van de oudste wouden van Midden en West-Afrika. De eerste nacht doorgebracht in een hutje in het woud. We hebben een dag rondgelopen door het woud en veel mooie dingen gezien. Dit land is GROEN! We hebben aapjes gespot, olifanten voetprinten en reuzachtige mieren in onze schoenen gehad.

In de hierop volgende dagen waren we allebei ziek. We hebben nog een bedankceremonie gehad van het kippenhuis en hebben onze laatste souvenirs gekocht.

We vertrokken namelijk op zaterdagnacht naar het Noorden. Na een reis van ongeveer 30 uur kwamen we aan in een totaal andere wereld. Praktisch de hele bevolking is hier islamitisch en ze wonen op de savanne. Vanwege het regenseizoen was alles groen maar in het droogseizoen lijkt dit wel een maanlandschap. We hebben genoten hier, met een Landrover zijn we naar een dorpje in the middle of nowhere gereden en hebben we de volgende dag door een het Waza National Park gereden. Jammer was alleen dat beide dagen onze auto er onderweg mee op hield, de hele aandrijfas viel eraf. We hadden zes weken in de meeste kapotte Toyota Corola-taxi’s gereden en dan huur je een landrover, gaat het ding kapot.. De eerste dag hebben we tijdens het wachten op de reparatie een berg beklommen en de tweede dag in Waza (waar leeuwen, olifanten, panters, giraffen, slangen enz. leven) waren we gedwongen het park uit te lopen. Strikt verboden en levensgevaarlijk! ‘De Leeuwenkoning’ zingend kwamen we het park levend uit. We waren enorm onder de indruk van deze Noordelijke provincie, niet alleen de natuur is prachtig en puur maar ook de mensen zijn voor de verandering erg oprecht.

Na een afscheidsdagje in Yaoundé, vertrokken we met zijn tweeën naar Limbe om nog een paar daagjes te kunnen ontspannen aan de kust. Hier hebben we genoten van de rust, gezwommen in de zee, gezond en vooral véél geslapen. Toen was het tijd om te gaan en na een goede reis kwamen we dan aan op Brussel Airport….

Ook al zijn we ietwat verbitterd thuisgekomen, dít was het echte Afrika. De harde waarheid. We zijn in ieder geval blij dat we dit ware Kameroen hebben leren kennen en niet zoals vele Europeanen, letterlijk en figuurlijk aapjes hebben zitten kijken.We hebben ervan geleerd, zijn erdoor gegroeid en nemen dit mee in ons verdere leven. Het was voor ons een onvergetelijke reis die nooit hetzelfde was geweest zonder jullie donaties. We hebben het leven van een heel aantal individuen op een zeer positieve manier kunnen beïnvloeden. Daarom bedanken wij iedereen vanuit de grond van ons hart en hopen dat het ook jullie voldoening heeft gegeven!!