Weeskinderen Zuid-Afrika

- Financieel verslag Zuid-Afrika.xls
- Weeskinderen Zuid-Afrika verslag 2
- Weeskinderen Zuid-Afrika verslag 1
- Het plan in Zuid-Afrika!
- Over Magali

Zuid-Afrika verslag 1

Al een kleine 2 weken zit ik in Zuid-Afrika, ook wel bekend als de ‘Rainbow Nation”. Deze diversiteit zie je overall om je heen: huidskleur (zwart, blank, kleurling, aziatisch), cultuur (engels, nederlands, zulus, swazi’s, xhosa’s, portugees etc) en Zuid-Afrika heft maar liefst 11 officiele talen, laat het aantal onoffieciele talen achterwege. Zet de tv aan en je krijgt een soap in het zulu, een comedy in het afrikaans en het nieuws in het engels, en dat op 1 zender. Ondanks dat de apartheid nu 17 jaar is afgeschaft, zie je uiteraard nog wel een flinke scheiding. Zo meot je bijna overall waar je komt je ras opschrijven, heb je blanke, gekleurde en zwarte wijken, en je ziet een groot verschil in opleiding en kansen. Wat wel erg positief veranderd is in deze 17 jaar, is dat je nu niet meer alleen arm tegenover rijk hebt, maar er ondertussen ook een grote middenklas bestaat. Armoede is niet het grootste problem, maar HIV/AIDS, criminaliteit en werkloosheid horen in de top 3. Deze problemen zie je dan ook goed in de township Soweto, waar mijn project zich bevindt.

Probleem 1: HIV en AIDS

Zuid-Afrika heft het hoogste percentage van de wereld, wat betekent 1 op de 9 zijn geinfecteerd met dit virus. Ik weet de cijfers van Soweto niet precies, maar ik heb percentages boven de 50 gehoord! Het aantal geinfecteerden groeit alleen nog maar meer door het taboe dat er heerst, baby’s die al geboren worden met HIV, de onwetendheid en sommigen WILLEN AIDS hebben, zodat ze dan geld krijgen van de overhead. Ik moet zeggen dat de overhead flink zijn best doet om het taboe te laten verdwijnen. Posters, informatie-boekjes, spellen, het is er allemaal. Ook in de kerk praten ze vooral over het oplossen van het AIDS-probleem.

Probleem 2: criminaliteit

Het zegt denk ik al wel genoeg dat ik in deze 2 weken nog nooit in mijn eentje naar buiten ben geweest. Ik heb al vele verhalen gehoord dat je overvallen wordt met een pistol voor 50 rand (= 5 euro!!).

Probleem 3: werkloosheid

Dit is uiteraard sterk verbonden met de vorige problemen. In Soweto zie je overall mensen maar wat rondlopen en niets doen.

Naast de negatieve invloed op de samenleving, veroorzaken deze problemen ook veel weeskinderen. Een van de vele weeshuizen in Soweto is Othandweni, waar ik meehelp als vrijwilliger. Mijn eerste indruk was behoorlijk positief: stevig gebouw, grote tuin, leuke staff en de crèche ziet er behoorlijk goed uit. Dit hebben ze erg te danken aan de Foundation, die er alles aan doet om donaties en 2de hans spullen binnen te halen. Othandweni bestaat uit 2 delen: de nursery (0-5jr) en 5 cottages (6-18 jr). Ondanks dat ik was gewaarschuwd dat het wel een week duurt voordat de kids je accepteren, heb ik dit total niet ervaren. Iedereen boven de 2 jaar rennen naar je toe, willen aandacht, en zijn heel open, gezellig en enthousiast. ‘s Ochtends om 7 uur begin ik in de nursery met wassen, aankleden, voeden en aandacht geven. Veel baby’s zien er gezond uit, maar er zijn ook enkelen die duidelijk aids-patientjes zijn. Zo is er dan ook 1 vorige week overleden en een andere Snowly, houdt het denk ik ook neit meer lang vol. Ze is 8 maanden, maar ziet eruit als een pasgeborene, en haar beentjes zijn zo dun als mijn vinger. Ook deze week zijn er weer een aantal nieuwe baby’s en peuters bij gekomen, en zit de nursery dus propvol.

Bezigheden

‘s Middags ben ik met de oudere kinderen bezig wat echt super leuk is. Ze zijn zo enthousiast, laten merken dat ze je waarderen en je kan er goed mee communiceren aangezien ze vanaf 5 jaar engels leren. Ik heb veel respect voor ze als je je bedenkt wat voor geschiedenis zij al achter hun rug hebben: misbruikt, ouders aan de alcohol, verkracht, overleden ouders of al een zwerfbestaan. Aangezien het nu zomervakantie is, heeft het weeshuis een programma gemaakt en ik probeer ook zo veel mogelijk dingen te organiseren. Zo zijn we naar de dierentuin geweest, hebben we een disco gehouden, een braai (barbeque) gemaakt, een sportmiddag en veel teken, kleur en verfactiviteiten. In de maand December worden ze erg verwend met kerstcadeaus van blanke particuliere bedrijven. Ondanks dat alles dus redleijk goed georganiseers is, zie je ook veel gebreken. ALLES komt uit donaties en is dus 2de hands. Zo hadden ze laatst lang geen luiers meer ontvangen en hadden de baby’s en peuters dus theedoeken om. Als je bedenkt dat er normal zo’n 100 luiers per dag gebruikt worden, snap je dat het een smeerboel werd. Andere problemen zie je bij de oudere kinderen. Velen noemden mij na 1 dag al mama, schreeuwen om aandacht en zijn zo jaloers op mijn blanke huidskleur! Vooral de 16-18 jarige hebben het moeilijk met het delen van slaapkamers, geen eigen kleding hebben en vooral geen privacy. Ook krijgen zij goed door dat hun toekomst niet makkelijk zal worden. Het beste voorbeeld is Thippo, een grote, stoere, 17-jarige jongen. Ondanks dat hij normal een grote mond heft, nep-diamandjes in zijn oren en de bink aan het uithangen is, kwam hij deze week verlegen naar me toe en heeft hij vanalles me verteld: dat hij graag vleugels zou willen hebben; dat hij zuid-afrika haat; dat hij zijn moeder haat; dat hij weet dat zijn toekomst moeilijk zal worden; dat hij ook blank wilde zijn, want dat maakt het leven stukken makkelijker; en dat hij mij verzekerde dat hij alles aan gaat doen om electricien te worden. Dit lange gesprek heeft zo veel indruk op me gemaakt dat ik niets anders kon dan luisteren en mij groot houden.

Tot slot

Het problem van alle weeshuizen is dan ook dat de kinderen bij 18 jaar eruit moeten. Logisch, want de huizen raken overvol en ze zijn officieel geen kind meer. Dit betekent alleen dat als ze geen familie hebben om naar toe te gaan, ze op straat terecht komen en je hun toekomst al kan voorspellen: criminaliteit…..